3 feb

3 februari

Gisteren is de schrijver in mij een beetje gestorven. Hij vond geen woorden, laat staan volzinnen, die het begin van mijn avontuur en het Surinaamse landschap konden beschrijven. De schrijver trok zich terug en mijn zintuigen namen het over. Vooral mijn ogen kregen de zware taak ervoor te zorgen dat ik alles in me opnam. Ondertussen, na een nachtje slapen, is mijn innerlijke schrijver er weer bovenop en klaar om zijn ding te doen. Ik heb hem gevraagd te beginnen bij het begin. Dat was gisterenochend, 06.30 GMT +1.

De klm-hostessen zijn vriendelijk. Het kan de pijn niet verzachten. De vlucht naar Schiphol is afgelast en we worden op een autocar richting Amsterdam gezet. Als we om elf uur de Nederlandse luchthaven bereiken, moeten we onmiddellijk inchecken, want de andere passagiers zijn al aan het instappen.
Aan de gate en op het vliegtuig kunnen we al kennismaken met de mengelmoes aan culturen die Suriname is. Ik probeer het tot me te laten doordringen dat ik voor meer dan twee maanden een blanke buitenlander zal zijn. Het lukt niet. Zelfs tijdens het landen heb ik nog het gevoel dat ik op daguitstap ben. Tot ik de landingsbaan tussen het tropisch woud zie.
Bij het uitstappen deel ik de nodige klappen uit. Het wordt me vergeven. Iedereen wilt wel zo snel mogelijk zijn of haar trui uitspelen. Terwijl ik uitgelaten besef dat ik meer dan 7000 km van huis ben, wacht de Surinaamse kuisploeg droog naast het vliegtuig. Niet echt de hatelijke verwelkoming waar ik op hoopte. Misschien heeft de plaatselijke bevolking ook last van de warmte en de vochtige lucht. Hun uniformen zijn niet bepaald bloot...
Mijn vermoeden wordt gelukkig bevestigd. De douanier in het gekoelde luchthavengebouw is wel enthousiast. 'Voor welk bedrijf komen jullie werken? De Ware Tijd? Dan ga ik jullie werk nog lezen.' We lachen hem verlegen toe. 'Als ik meer plaats had, mochten jullie bij mij logeren. Of zal ik mijn vader bellen?' We moeten hem teleurstellen. Ons verblijf is al geregeld. Als alles goed gaat, ...

De rest volgt, maar de tijd is om

...., staat er aan de uitgang iemand op ons te wachten om ons naar onze nieuwe thuis te brengen. Niet dus. Waar staat de aardige Surinamer en waar is zijn bijhorend bordje met onze namen op? Andere taxichauffeurs genoeg natuurlijk, de ene al wat opdringeriger dan de andere.
Na een tijdje verliezen ze hun interesse in ons en besluiten enkelen dat we maar beter kunnen opkrassen. "Hey white people, you better go. The airport wants their trolleys back." Gelukkig speelt onze blanke huid ook in ons voordeel. Na een tijdje merkt onze chauffeur ons op.De rit naar Paramaribo vliegt voorbij. De auto's links van ons ook. Wat wilt zeggen dat we tegen een mooie snelheid rijden, want ze rijden hier links. De chauffeur blijkt een hevige...