Sjoukje in Suriname

Surinaamse vlinderrecherche

2006-03-09T06:38:00.000-08:00

In Suriname leven hele grote vlinders, groter dan een blad papier. De plaatselijke bevolking gelooft dat deze vlinders voorbodes zijn van belangrijke boodschappen. Het stelde me dus niet echt gerust dat er gisteren zo'n vlinder zat in het politiekantoor waar ik werd ondervraagd. Mijn Surinaams voorgevoel was juist.
Tinne en ik hebben de hele avond moeten doorbrengen in het politiekantoor. Niet alleen moesten we onze hele verklaring opnieuw afleggen - die van Tinne bleek onvolledig en de mijne is gewoon verdwenen - we moesten ook proberen een dader aan te duiden uit vijf verdachten. Je weet wel. Je staat achter zo'n raam en de verdachten zien enkel hun eigen spiegelbeeld. Het blijft enorm griezelig.
We konden niemand met zekerheid beschuldigen en werden daarom vanmorgen verwacht op een ander (bureaucratie ten top) politiebureau voor het inkijken van de fotoalbums. Ook hier herkenden we niemand als dader. Het onderzoek loopt verder...

Nog foto's

2006-03-04T07:33:00.000-08:00

Rembert zijn souvenir wordt al gebruikt

Ook door Connevie

Tinne viel voor net dezelfde hangmat...

... en bengelt nu lustig boven het terras

Foto's

2006-03-01T11:27:00.000-08:00

Hemelse Tinne

Op 50m van ons huisje...

Het werd tijd om ons lelijk afdak met jullie te delen

Jaloers?

Sjoukje op het balkon boven het knalgroene afdak

Prachig haar...

De ochtend na het tropisch onweer

Oorspronkelijk voor de Zemstenaar

Cid op het balkon

Ook dit portret liep de Zemstenaar mis

19 feb - wasdag

2006-02-20T04:22:00.000-08:00

Nu mijn dagboek, waaruit ik mijn blog overnam, op brutale wijze van me is beroofd, voel ik er niet veel voor om de voorbije weken opnieuw op papier en online te zetten. De overval is ook de reden waarom Tinne en ik vandaag niet naar Colacreek, een soort Surinaamse Nekker, zijn zoals de rest van de Belgische stagiaires. Het is al erg genoeg dat we van hun financiele steun afhangen voor onze basisbehoeften. Trouwens, wanneer we daar zo op het strand zouden liggen, zou het voorval toch maar door onze hoofden spoken.
Toch speelden ook wij met water. Na het werk besloten we een grote lenteschoonmaak te organiseren. Dat was dringend nodig, aangezien het hier altijd zomer is. We gingen hevig tekeer met onze zwabber en wasten onze kleren in onze half-automatische wasmachine. Half-automatisch wil zeggen dat je de kleren zelf nog moet uitspoelen en drogen. Wanneer we zo staan te spoelen en onze kleren droogkneden in onze douche, beeld ik me altijd in dat ik sta te wassen aan de Surinamerivier. Een fantastisch gevoel.

3 feb

2006-02-04T10:53:00.000-08:00

3 februari

Gisteren is de schrijver in mij een beetje gestorven. Hij vond geen woorden, laat staan volzinnen, die het begin van mijn avontuur en het Surinaamse landschap konden beschrijven. De schrijver trok zich terug en mijn zintuigen namen het over. Vooral mijn ogen kregen de zware taak ervoor te zorgen dat ik alles in me opnam. Ondertussen, na een nachtje slapen, is mijn innerlijke schrijver er weer bovenop en klaar om zijn ding te doen. Ik heb hem gevraagd te beginnen bij het begin. Dat was gisterenochend, 06.30 GMT +1.

De klm-hostessen zijn vriendelijk. Het kan de pijn niet verzachten. De vlucht naar Schiphol is afgelast en we worden op een autocar richting Amsterdam gezet. Als we om elf uur de Nederlandse luchthaven bereiken, moeten we onmiddellijk inchecken, want de andere passagiers zijn al aan het instappen.
Aan de gate en op het vliegtuig kunnen we al kennismaken met de mengelmoes aan culturen die Suriname is. Ik probeer het tot me te laten doordringen dat ik voor meer dan twee maanden een blanke buitenlander zal zijn. Het lukt niet. Zelfs tijdens het landen heb ik nog het gevoel dat ik op daguitstap ben. Tot ik de landingsbaan tussen het tropisch woud zie.
Bij het uitstappen deel ik de nodige klappen uit. Het wordt me vergeven. Iedereen wilt wel zo snel mogelijk zijn of haar trui uitspelen. Terwijl ik uitgelaten besef dat ik meer dan 7000 km van huis ben, wacht de Surinaamse kuisploeg droog naast het vliegtuig. Niet echt de hatelijke verwelkoming waar ik op hoopte. Misschien heeft de plaatselijke bevolking ook last van de warmte en de vochtige lucht. Hun uniformen zijn niet bepaald bloot...
Mijn vermoeden wordt gelukkig bevestigd. De douanier in het gekoelde luchthavengebouw is wel enthousiast. 'Voor welk bedrijf komen jullie werken? De Ware Tijd? Dan ga ik jullie werk nog lezen.' We lachen hem verlegen toe. 'Als ik meer plaats had, mochten jullie bij mij logeren. Of zal ik mijn vader bellen?' We moeten hem teleurstellen. Ons verblijf is al geregeld. Als alles goed gaat, ...

De rest volgt, maar de tijd is om

...., staat er aan de uitgang iemand op ons te wachten om ons naar onze nieuwe thuis te brengen. Niet dus. Waar staat de aardige Surinamer en waar is zijn bijhorend bordje met onze namen op? Andere taxichauffeurs genoeg natuurlijk, de ene al wat opdringeriger dan de andere.
Na een tijdje verliezen ze hun interesse in ons en besluiten enkelen dat we maar beter kunnen opkrassen. "Hey white people, you better go. The airport wants their trolleys back." Gelukkig speelt onze blanke huid ook in ons voordeel. Na een tijdje merkt onze chauffeur ons op.De rit naar Paramaribo vliegt voorbij. De auto's links van ons ook. Wat wilt zeggen dat we tegen een mooie snelheid rijden, want ze rijden hier links. De chauffeur blijkt een hevige...

Aankondiging

2006-01-29T05:08:00.000-08:00

Hallo iedereen

Donderdag 2 februari vertrek ik voor enkele maanden naar Paramaribo, Suriname. Ik ga daar twee maanden stage doen bij De Ware Tijd, een Surinaamse krant. Wie wilt, kan mijn avonturen hier volgen.
Alvast veel leesplezier de komende maanden.

Sjoukje